که چی!این جمله ای هست که این روزها برای نوشتن یه مطلب جدید واسه وبلاگ تو ذهنم می یاد.نمی دونم شاید به خاطر اینکه از بچگی دوست داشتم یه کار را پرفکت انجام بدم و به نظرم این وبلاگ تا حالا اون مسیری که دوست داشتم بره را نرفته. از یه طرف می بینم واسه بعضی از دوستان پست یه مطلب جدید یه جوری شده مسیولیت  هرچند خودشون میلی به اون نداشته باشن و اینکه دنبال مشتری بگردی واسه خوندن مطلب جدیدت راستش برای من این موضوع خیلی خوشایند نیست.بعضی وقت ها فکر میکنم چه تیپ افرادی به این دنیای مجازی پناهنده میشن شاید افرادی که در دنیای واقعی اونقدرها فرصت ابراز وجود ندارن وشاید اینجا پررنگ تر نشون میدن.

برای من شاید مهمترین دلیلی که این دنیای مجازی به خصوص عرصه وبلاگ نویسی ارزشمنده این هست که از اون حسی که همیشه تو وجودمه که ادمای اطرافم اکثرا احمق هستن نجاتم میده و می بینم هنوز هستن ادمایی که حداقل یه تکه شاید نه چندان بزرگ ولی مهم از افکارشون با من مشترکه واین واسم واقعا ارزشمنده هر چند هنوز مجبورم همه ی اون تفریحام روز مریگیام و کلا بخش بزرگی از زندگی اجتماعی خودم را با همون انسانهای به نظر من احمق بگذرونم و شاید این فرض اولیه نقش مهمی در منزوی کردن ما به نوعی دگراندیشان داشته باشه.

در هر صورت امیدوارم از این به بعد بتونم بهتر به این وبلاگ برسم و از این سوال"که چی!"هم به نوعی رهایی یابیم  و حضور پر رنگ تری داشته باشیم اگه حضور ما در اینجا اهمیتی هم داشته باشه!